Annelies van Zicht op Rouw
Foto gemaakt door Myrthe van @fotovanmyrthe
Annelies is mijn roepnaam, geboren in Zwolle en getogen in Balkbrug. Inmiddels woon ik 23 jaar in Kampen, samen met mijn man Diederik, onze drie kinderen en twee katten.
Als acht-jarig meisje zat ik op de kist van mijn opa. Ja, je leest het goed, op de kist. Mijn vader had mij daar bovenop gezet, zodat hij zijn beide handen kon gebruiken om bij mijn opa zijn bril op te kunnen zetten. Ongemerkt heeft mijn vader mij daar een mooi cadeau gegeven: het eerste zaadje voor mijn toekomst als uitvaartbegeleider en als verteller over rouw, verlies en afscheid.
Ik ben 42 jaar en elf jaar geleden hoorde ik dat ik een hoornvliesafwijking heb. Na dit nieuws heb ik veel te maken gehad met verlies, afscheid en rouw.
In Zicht op Rouw Blogs neem ik je mee in mijn persoonlijke momenten van alles rondom het verliezen van mijn zicht en mijn rouwproces. Ik vertel ook over andere persoonlijke verhalen, of ik haak aan op onderwerpen die ik online of in het dagelijks leven tegenkom.
Mijn website is net als rouw. Neem er de tijd voor.
Pak iets te drinken, vertraag en lees over mijn zicht op rouw.
Welkom, fijn dat je hier bent.
Liefs,
Annelies
Ontstaan van Zicht op Rouw
In 2013 vroeg mijn toenmalige leidinggevende aan mij: Annelies wat wil jij het komende jaar bereiken? De vraag overviel mij behoorlijk. Ik had het naar mijn zin en het werk was prima om te doen. Ze heeft mij naar huis gestuurd met de opdracht daar goed over na te denken, de tijd er voor te nemen en bij haar terug te komen zodra ik het antwoord wist. Op een avond ben ik op de bank gaan zitten en heb ik een mindmap gemaakt van woorden die van toepassing waren op mij en mijn werk. Aan het einde van de avond wist ik het. Iets wat - dit vind ik eigenlijk verschrikkelijk suf om te zeggen - ik altijd al wist: ik wil uitvaartbegeleider zijn. Ik heb dit samen met Diederik besproken. Toen ben ik met enigszins lood in mijn schoenen teruggegaan naar mijn leidinggevende. Haar reactie was prachtig. Ze klapte haar notitieblok dicht en leunde achterover in haar stoel. "Annelies, dit was niet de reactie die ik verwachtte op mijn vraag. Ik had eigenlijk bedacht dat je mijn functie zou gaan overnemen. Niet dat je totaal iets anders zou willen doen. Je antwoord vind ik zo prachtig en krachtig, ik ga nu HR bellen om een voorstel van eervol ontslag in werking te zetten zodat jij je kan focussen op je toekomstige baan." In april 2014 verliet ik na tien jaar de ABN Amro; in september 2014 begon ik aan mijn opleiding tot uitvaartbegeleider.
De opleiding was een geweldige en intensieve ervaring. Ik dook in het vak van uitvaartbegeleider. Ik liep stage in het mortuarium van een ziekenhuis en bij de liefste en inmiddels voor mij meest dierbare uitvaartmensen die ik ken. Mijn scriptie schreef ik over het bespreekbaar maken van verlies, dood en rouw bij basisschoolkinderen. Mijn eerste zaadje over het bespreekbaar maken van rouw en hoe we het contact met rouw zijn kwijtgeraakt, was gezaaid. Ik slaagde voor mijn opleiding en ik stond te trappelen om daadwerkelijk aan de slag te kunnen. Na een poosje kreeg ik die kans bij Yarden, in Zwolle en omgeving. De foto die je hiernaast ziet, is mij ontzettend dierbaar. De glimlach en schittering in mijn ogen geven wel aan hoe ik in mijn element was. Wat volgde was een zeer mooie tijd. Ik maakte uitvaarten in allerlei culturen mee, binnen zeer geringe of uitgebreide budgetten. Met enkele aanwezigen, of honderden. Zeer jonge of 'oude' overledenen. Het is zo bijzonder om bij nabestaanden binnen te stappen, waar ik op een zeer kwetsbaar moment heel even onderdeel van hun leven mocht zijn.
De foto heb ik met toestemming van de familie mogen plaatsen.
Voor de rouwauto uitlopen vind ik een prachtige traditie. Voor mij was het, naast een eerbetoon aan de overledene, ook altijd een moment om even in mijn eigen bubbel te stappen. In stilte liet ik de week voorafgaand aan de uitvaart achter mij en ik had even een moment van stilte voor de uitvaart begon. In mijn blogs zal ik ook vertellen over tradities in uitvaarten, trends en hoe ik afscheid zie in combinatie met rouw.
Tijdens mijn werk verloor ik steeds meer mijn zicht. Ik begon met 85% zelf zien. Langzaamaan leverde ik zicht in, tot het punt dat ik met lenzen nog maar 60% zicht had. Ik reed elke dag auto en maakte flink wat kilometers. Steeds vaker merkte ik dat mijn zicht mij beperkte. Ik kreeg een flinke oogontsteking en dat gecombineerd met slecht nieuws van mijn toenmalige oogarts, zorgde er voor dat ik in de ziektewet terecht kwam. Met een diagnose progressieve keratoconus en een onzekere toekomst voor mijn zicht, kwam er in 2017 een eind aan mijn carrière als uitvaartbegeleider.
Je verwacht dat ik als uitvaartbegeleider wel wist hoe je moet rouwen. Ik had geen flauw idee. Rouw is er toch alleen wanneer iemand overlijdt? Ik kreeg de diagnose depressie. Achteraf is het een doodgewoon rouwproces geweest. Ik had tijdens mijn werk en mijn eigen verlies van mijn zicht al gemerkt dat er weinig ruimte is voor rouw. Ik durf te zeggen dat de diagnose depressie helemaal niet juist was. Ik leek depressief. Het was rouw om het verlies van mijn zicht. Tien jaar later is dit de plek waar ik vertel over mijn zicht op rouw. Vanuit mijn ervaring als uitvaartbegeleider, vanuit mijn persoonlijke levend-verlies-ervaring. Ik hoop dat ik je een stukje op weg kan helpen in de wereld van rouw. Het is rauw, maar ik beloof je dat het ook mooi is, want:
"Rouw is de achterkant van liefde."
- Bert Hellinger
